رود عدم

مغموم شده یِ عشق توام ای صنمِ قبله نما

کی شود با من مسکین تو مألوف شوی ای صنما

تار و پودی که تنیدَست به دورِ دل ما

همه از دست هنرپیشه ی عشق است دمی جلوه نما

من روان گشته به رودِ عدمَم بی خبر از هستیِ خویش

ای بقا یافته از دولت عشق روی بنما

مُژه بر هم زدی و دشت جلا یافت دمی

سوسن و نسرین به رقص آوری ای خوش قَدَما

یغما گرِ دیرینِ دل و جانِ منی خوش حرکات

سرِ تسلیم به پیشِ قدمت بگذارم، ای مَهِ شیرین دَهَنا

می کشد نقشِ خیال،سَروِ بلند پایِ تو را

شَهِ جانانِ منی،مُلکِ آرام منی ای صنما