آوازه آرزو

آدمی هنوز پی جُستن و زیستن

حکایتی دیرینه و رسمی پیشینه

هست آرزو نشان او

همه جا،همه کس پُر ز آواز آرزو

هدفها پنهان در راهروهای ذهن

تَنشها سرازیر ز شیب خودخواهی

من گمم دراین میان

بالی دارم زیبا به نام تنهایی

شکسته شد قفس تنگ بد خواهی،ز پَر زدن بال تنهایی

من گمم در کنج خانه ی فکر و شکیبایی

چنان پرسد لاله چرا خونینم

چنان پرسد نفسها را چرا گیرست

گویم تنهایی بالی ست ز بینایی

گمم در این کناره ی دورِ

فرو رفته در نزدیکیهای خموش

صدای نعره ی خودستاییها پیچید در این خاموش

کر کرد گوش وحدتهای دور و نزدیکم

آدمی هنوز جوید باز تعیش

زَنَد ساز خودبیانی را

چه ساده سِیر میشود رودِ فراموشی هایِ خودبیانی ها.

اشعار و سرودهای علیرضا مهرپرور ((حامد))...