راز عیان

زیر سایه ی خورشید می چرخیم بی گمان

می خندیم با امان

گاه می گرییم ز تنگی جهان

می گوییم ز روز همان

با فصل می گردیم و می بوییم دست زمان

نمی بینیم راز عیان

هستیم تنهایِ بی نشان

زین تکرار بی نصیب می رویم دوان.