ره تو

چه کسی در راه است؟

من ایستاده در غیاب

پندار را باز دزدیدند

چه کسی در راه است؟

من چنین در التهاب

قدمش را می بینی؟

از کجا تاکجاست؟!

گویی فرار است

ز خود، ز من،ز ما،زشما،ز تو

بارش چیست؟

کوله بارش باز مصائب

آه زین توشه ی پُر ناز کثیف رسد از ره با او.

پایش به رنگ سیاهی آغشته

چنان در ره سفیدِ امید جای پای گذاشت که امید لکِ دار شد

رهش را میدانی؟از کجاست شروع؟ابتدا دارد؟

از مغبون است شروع

تا مغموم است تمام

چه کسی در راه است؟

بازمن ایستاده با لرزش قلبم نگران

که شاید خورده زمین

گویی در ره خود گم گشته

راه را در راهی دگر گم کرده

این چنین است ره تو ؟تو هستی در ره؟

((انتهای این قطعه ی ادبی به نوعی در ابتدایِ آن قرار دارد؛و این متن،بداهه و بدون هیچ دست ساختاری از پیش و بدور از تفکری از قبل شکل گرفت؛در مدت زمانی کوتاه.خبر از انسانی می دهد که در مقابل گردباد مصائب،که با فریب خوردن و دوری از تفکر در انجام هر امری برایش شکل گرفته؛در پی ویران کردن خانه ی امید خویش می کوشد و در این گردباد بیشتر از بیشتر غریق میشود و از واقعیتِ وجودی خود و اعتماد به نفس به خویش فرار است.در واقع این قطعه ادبی ما را به سمت و سوی استقامت و داشتن امید در کنار تمام مصیبتها و مشکلات فرا می خواند؛و قدرت تعقل و تفکر مخاطب را فعال می سازد و با سئوالاتی که پیش می آورد مخاطب را به خویش بینی و نوعی تخیل گرایی جذب می کند.در اصل این مطلب را به صورت اجمالی بیان گر است؛که ما انسانها به دست خود ره امید را در مواقعه ای از زندگی با تن دادن و باختن اعتماد به نفس در مقابل مشکلات و مصائب لکه دار می کنیم و این ره را ناهموار می سازیم و به نوعی روز به روز خویش را ضعیف تر و شکست خورده تر می پنداریم.))

اشعار و سرودهای علیرضا مهرپرور ((حامد))...