خنده ی خورشید

در صبح دلاویز بهار چه نسیمی آید

خبر صورت پنهان تو در عالمِ هستی آید

چه سکوتی ست در این صبح سپید

ز آن زمزمه ی شور و نشاطی آید

شور و شوقی ست تَجَلی در چکه ی آب

وصفش نتوان کرد ز سر چشمه ی آبی آید

خواندن قُمری و زمزمه ی خنده ی باد

هردو نکته ی شوقی ست ز شوری آید

چو در این صبح بهار می رود اسب خیال

رویایِ تو را بیند به هر سختیِ سنگ

همه جا پر شده است از وسوسه ی صافیِ آب

در آن ولوله ای ست ز حیات

چو پرواز پرنده شکند خلوت باد

آب نیز روان است در تنهایی خویش

چه نسیمی ست در این صبح دلاویز بهار

خورشید خنده کنان،ابر در سایه ی باد،با نسیمی آید